retraites

Van 10 tot 24 januari 2020 naar Terschelling?

Weggaan van huis om thuis te komen bij jezelf? Ook jij kan kiezen voor jezelf zodat je er daarna weer makkelijker kan zijn voor je gezin, je werk etc.
Kosten: 1795,00 euro dit is incl. o.a. bootticket, elektrische fietsen , 4x individuele behandeling, luxe accommodatie, vervoer van en naar de behandelingen, heerlijk en gezonde maaltijden, ruime eenpersoonskamer, sauna, paardencoaching, yoga, lotgenotengesprekken en nog veel meer verwennerijen.
Wanneer je geïnteresseerd bent in deze 14-daagse Curare retraite op Terschelling of nog vragen hebt, kan je een mailtje sturen naar : info@curare.nl

No comments
Nicolien de KroonVan 10 tot 24 januari 2020 naar Terschelling?
read more

Nazorg borstkankerpatiënten schiet te kort

Het NRC plaatste 12 april 2019 een bericht waaruit blijkt dat ondersteunende zorg na kanker niet toereikend is. ‘Maar liefst vier op de tien (oud-) patiënten kregen geen informatie van zorgprofessionals over zorg die hen kan helpen bij de problemen die ze ondervinden’, zegt het Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL) na onderzoek dat het samen met de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties (NFK) deed.

Onder de groep borstkanker patiënten kon onderzoek gedaan worden omdat tegenwoordig de meesten van hen langer leven na de diagnose waardoor een meerjarig onderzoek mogelijk was.

Veel lotgenoten vinden elkaar op gesloten groepen op de sociale media waar zij hun ervaringen uitwisselen. Daar wordt gesproken over het onbegrip dat zij tegen komen in hun omgeving. Daar wisselen zij ervaringen uit over de bijwerkingen die zij dagelijks ondervinden. Ook starten sommigen een persoonlijk (niet volledig openbaar) blog tijdens en na hun fysieke behandeling.

Al deze berichten worden door de buitenwereld niet gelezen. Met het oog op de privacy en het kwetsbare karakter van de berichten snap ik dit volkomen. Toch zit er een tegenstrijdigheid in.

Als borstkanker patiënt weet ik dat wij graag begrepen willen worden, maar we spreken ons niet in het openbaar uit over de nare bijwerkingen waar wij dagelijks mee te kampen hebben. Het gevolg is dat wij niet begrepen gaan worden en dat ‘nieuwe’ lotgenoten ook niet weten wat hun te wachten staat. Hierdoor blijft het taboe op, en het onbegrip over, deze ziekte en de lange termijngevolgen daarvan bestaan.

Het wordt tijd dat we ons openlijk uitspreken.

Ja, het is verdrietig dat wij kaal worden ook al groeit ons haar weer aan.

Ja, het is afschuwelijk om dagelijks zere handen en of voeten te hebben door aantasting van onze zenuwbanen.

Ja, de vermoeidheid die ons zomaar plotseling overvalt op momenten die ons en onze omgeving niet uitkomt veroorzaakt depressieve gevoelens bij ons en stuit op onbegrip bij mensen uit onze omgeving.

Ja, het is onbegrijpelijk dat je gebit totaal aangetast is door de chemobehandeling, maar je moet dit wel kunnen aantonen met een röntgenfoto van voor de behandeling anders vergoed de zorgverzekering de herstelbehandeling van deze bijwerking niet.

Ja, het is verdrietig dat veel relaties stuklopen omdat je seksualiteit niet meer vanzelfsprekend is.

Ja, het is enorm pijnlijk dat je te kort tijd geboden wordt vanuit het huidige ziektewet stelsel om te herstellen waardoor velen van ons, samen met hun gezin, in een armoedeval terecht komen.

Ja, het is afschuwelijk dat je een weg moet vinden om met de angst op uitzaaiingen verder te leven.

Ja, het is een nadeel dat je omgeving een positief oordeel heeft op vrouwen (wat een sterk wijf) die gewoon maar doorgaan en dan van de een op de andere dag tegen hun grens aanlopen en dan de diagnose ‘Burn Out’ krijgen terwijl er eigenlijk sprake is van een uitgesteld trauma.

Ja, het is gekmakend kwetsbaar en onzeker om je niet meer goed te kunnen concentreren en zoveel te vergeten, de chemo slaat ons brein helaas niet over.

En dan zijn er ook de hartklachten, de ontstekingen, het verdriet van onze kinderen en naasten, de radeloze zoektocht naar de juiste behandelingen. En het gevoel dat jij de enige bent met al deze bijwerkingen na de opmerking van je arts ‘dat bijwerkingen echt bijna nooit voorkomen’.

Je moet niet alleen strijd met kanker leveren, maar ook met je werkgever, je AOV-verzekeraar, het UWV, je gelittekende lijf, je oedeemarm, je eenzame nachtelijke uren en met het verlies van vrienden.

De waslijst van bijwerkingen op zowel fysiek, emotioneel als mentaal niveau is enorm en de buitenwereld, die wij zelf hebben buitengesloten, begrijpt ons niet. Dat kan natuurlijk ook niet zolang wij ons stilhouden en alleen in de veilige omgeving van besloten groepen op de sociale media en besloten forums ons durven uit te spreken.

Een op de zeven vrouwen krijgt te maken met borstkanker en een op de drie mensen krijgt te maken met kanker.

Kanker maakt meer kapot dan je lief is en dat doet Onwetendheid ook.

Het is de hoogste tijd dat wij ons, als lotgenoten, gaan uitspreken, hoe kwetsbaar dit ook is.

Er is behoefte aan een herziening van de ziektewet qua hersteltijd, de twee jaar ziektewet zou pas moeten ingaan ná de datum van de laatste fysieke behandeling.

Er is behoefte aan herstel-retraites (kuuroorden zoals in Duitsland) zodat er meteen een aanbod kan worden gedaan om de bijwerkingen te onderkennen en aan te pakken. Deze retraites zouden door de zorgverzekeraars vergoed moeten worden. Hierdoor kunnen we veel gemeenschapsgeld besparen.

Er is behoefte aan preventieve voorlichting aan gezonde mensen, want niemand weet wanneer hij of zij deze kennis nodig gaat hebben.

Het is van belang dat de inloophuizen en hun programma-aanbod gesubsidieerd gaan worden door het rijk. Nu worden deze opgezet en gefinancierd door fundraising, crowdfunding en inzamelingsacties, maar laten we wel zijn; borstkankerpatiënten zijn geen goed doel.

No comments
Nicolien de KroonNazorg borstkankerpatiënten schiet te kort
read more

Twee weken op een retraite naar Curaçao, ja dat lijkt mij ook wel wat!

In verschillende variaties, maar ook met verschillende intonaties hoorde ik deze zin voorafgaand aan ons vertrek naar Curaçao.
Vandaag kijk ik naar de gezichten van de dappere reisgenoten die rondom mijn keukentafel zitten. Dapper, ja, want het is heel dapper om de keuze te maken dat je tijd nodig hebt voor jezelf. Het is dapper om met een groep vrouwen die vreemden voor je zijn in het diepe te springen en naar een eiland ver weg te gaan waar je nog nooit bent geweest.
Nu is het anders. We zijn geen vreemden meer voor elkaar omdat we met elkaar hebben gelachen, gehuild en gezwommen. En we hebben naar elkaar geluisterd, echt geluisterd.
Er is iets bijzonders ontstaan, een vertrouwd zijn met elkaar in veiligheid en openheid. Vriendschappen voor het leven.
We zitten dus aan mijn keukentafel om de Curare retraite op Curaçao te evalueren. Ik ben wat gespannen. Voldeed de retraite wel aan de verwachtingen? Hebben we zaken over het hoofd gezien? Maar bovenal; is de retraite geworden wat wij voor ogen hadden?
Iedereen krijgt ruim de tijd om zich uit te spreken en langzaam dringt het tot mij door; het is gelukt!
Het is niet een beetje gelukt, maar het heeft op een diep niveau doorgewerkt in ons allemaal.
Een van de vrouwen vertelt: ‘Op fysiek en emotioneel niveau was ik er slecht aan toe, ik had vaak suïcidale gedachten, mijn darmen werkten niet goed meer, ik had een steen op mijn maag liggen en mijn hartkloppingen beangstigden mij. Ik sliep al 2 jaar met mijn mobieltje naast mij zodat ik a la minute 112 kon bellen. Nu is het weg, ik voel mij weer levenslustig. Mijn zoon heeft het ook gemerkt.’ Ze kijkt stralend de groep rond.
Een andere vrouw spreekt zich ook uit. ‘Ik dacht voordat ik vertrok, “ach het is al 13 jaar geleden, ik heb het eigenlijk helemaal niet nodig”. Nu pas ben ik erachter gekomen hoe belangrijk het is om echt helemaal voor mezelf te kiezen en de diepte in te gaan om al die pijnpunten in mij te kunnen en mogen helen. En wat ben ik blij dat er voor 2 weken is gekozen, een kortere periode had voor mij niet opgeleverd wat ik nu wel heb bereikt.’
Dan neemt de volgende het woord. ‘Na Curaçao ben ik opengegaan. Ik spreek mij veel meer uit. Ik zat echt helemaal in mijzelf opgesloten, maar nu is het in mijn leven zoveel fijner. Wat een mooie vrouwen, wat is er fijn naar mij geluisterd en wat heb ik genoten van de zon, het heerlijke eten, al die lieve mensen die ons behandelingen gaven, de dolfijnen. Maar de muskieten vond ik toch echt wel een minpuntje!’ We barsten allemaal in lachen uit. 
Nadat iedereen aan het woord is geweest genieten we van een heerlijke lunch die door een van de vrijwilligsters van Curare voor ons is klaargemaakt.
‘s Avonds zit ik op de bank, moe en met een glimlach van oor tot oor. Ik ben er stil van. De retraites van Curare zijn blijkbaar zo enorm belangrijk. Hoe kan ik de juiste woorden vinden om de impact ervan over te brengen aan anderen? Hoe kan ik duidelijk maken dat Curare steun verdient? Hoe kunnen we er met elkaar voor zorgen dat de zorgverzekeringen en de werkgevers dit gaan vergoeden? Dat weet ik nu nog niet, maar wat ik wél weet is dat iedere vrouw die de diagnose borstkanker heeft gekregen onze Curare-retraite nodig heeft. Zij heeft er na alles wat dit met haar doet recht op!
Door vriend van Curare te worden kan je ons werk ondersteunen en daarmee vrouwen met de diagnose borstkanker (en hun gezinnen) helpen.

No comments
westontwerpTwee weken op een retraite naar Curaçao, ja dat lijkt mij ook wel wat!
read more

Curaçao blog 4

Een paar dagen zijn we nu terug in Nederland. Het ritme van Curaçao zit nog in mijn lichaam. Mijn gedachten gaan regelmatig naar de afgelopen twee weken. Zo ben je nog in de tropen met een groep vrouwen die net als jij borstkanker hebben gehad, zo sta je weer met twee voeten in winters Nederland.
Het zijn weken van overvloed geweest waarin niets moest en des te meer mocht. Weken van aandacht voor jezelf, waarin je geïnspireerd door de zee, kon luisteren naar je eigen ritme en behoeftes. 
Voor mij was het heel waardevol om tijd door te brengen met vrouwen die datzelfde pijnlijke stukje geschiedenis delen. Het gevoel dat je elkaar kent zonder elkaar te kennen, dat je weet van elkaar zonder er woorden aan te wijden, schept vanaf het eerste moment een band. Het gaf me een gevoel van zusterschap.
Curaçao is een eiland om van te genieten. En dat hebben we gedaan: van de lieve mensen die we ontmoet hebben, van het mooie en groene Mondi Lodge, van de zon, de zee, het geluid van de vogels en de boomkikkers. En toegegeven, iets minder van de muggen. De behandelingen, die varieerden van een chakra-behandeling met edelstenen, Reiki, homeopathie, bioresonantie tot gesprekstherapie hebben ons gesterkt. En ook de massage van Ilse en Milou in het huisje op het strand was puur genieten.
De negen uur durende vlucht naar Amsterdam gaf een beetje tijd om te schakelen, maar het is nog even wennen hier. Curaçao werkt door. Ik voel me sterk, uitgerust en dankbaar voor mijn tijd op het eiland. Dank je wel Curaçao: voor je vrolijkheid, je warmte en de kracht van de zee. Dank je wel vrouwen van onze groep dat jullie zijn meegegaan. Dank je Nicolien en Curare, dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt. Dank aan iedereen die er op Curaçao voor ons was.
Lilian

No comments
westontwerpCuraçao blog 4
read more

Curaçao Blog 3

We naderen het einde van onze retraite. Ik ben onder de indruk van de overdaad die er op alle fronten aanwezig is. We eten werkelijk heerlijk dankzij de cateraars Leonard en Maia die iedere dag onze maaltijden bereiden. ’s Middags stevig, waarbij we zelfs een keer oer-Hollandse hutspot verorberd hebben. Lekker in dit warme klimaat. ’s Avonds vaak een supergezonde salade. En de ontbijtjes van Mondi Lodge niet te vergeten.
Ook nodigde eigenaar Martin ons uit om te komen eten in zijn restaurant Tabooshh in Caracasbaai. Leuk plekje waar je met je voeten in het zand uitkeek op de zeilboten die aangemeerd lagen in de beschutte haven. Daar een heerlijk lokaal visje gegeten met frieten voor de liefhebbers:
Afgelopen weekend was het feest op Mondi Lodge. Er was een barbecue aan de rand van het zwembad georganiseerd. Er waren veel mensen van de partij : onze behandelaars, onze begeleiders Karin en Ilse, fotografen Caroline en Anita, de vrouwen van de Stichting Na Pechu en het Prinses Wilhelmina Fonds, en iedereen die de afgelopen week iets voor ons betekend heeft. Heel gezellig om elkaar op deze manier te ontmoeten aan de rand van het zwembad van Mondi Lodge. En het kon niet uitblijven: na afloop sprongen zeven vrouwen met kleren en al het zwembad in.
De inwendige mens wordt hier op allerlei manieren gevoed. En ook is er natuurlijk steeds de niet-materiële voeding waaraan we ons laven: de zon, de zee, de onderlinge gesprekken en de heerlijke behandelingen die met veel liefde gegeven worden.
Lilian

No comments
westontwerpCuraçao Blog 3
read more

Curaçao blog 1

Het is zover. Na maanden te hebben toegeleefd naar dit moment ben ik nu op Curaçao. Het is hier fantastisch. Pas vier dagen zijn we op het eiland en nu al is er zoveel gebeurd. We zijn hier met zeven vrouwen vanuit Nederland die allemaal hun eigen verhaal hebben met borstkanker. Al kennen de meesten van ons elkaar nog maar kort, we voelen ons verbonden. En om ons heen staan nog veel meer vrouwen die allemaal op hun eigen manier bijdragen om ons verblijf tot een feest te maken.

De vrouwen van Mondi Lodge, een prachtige eco-lodge waar ’s avonds boomkikkers zingen en leguanen door het struikgewas schieten, doen alles om ons in de watten te leggen. En dat begint al bij het ontbijt….Iedere ochtend worden we getrakteerd op de ‘daily special’ . De ene dag pannenkoekjes met banaan, walnoten en home made saus van passievruchten. De andere dag Koko loco, wentelteefjes in kokosmelk, en nog veel meer lekkers. Als liefde door de maag gaat, hou ik nu al van dit eiland.

Na en soms al voor het ontbijt begint ons programma. Zo stonden we vanochtend om 7 uur op de yogamat, omringd door indrukwekkende boomwortels van een oude Ficus. Wat een genot om zo de dag te beginnen. Karin Visser is onze docente en zij leert ons een techniek waarmee we onszelf een energieboost kunnen geven. Onszelf op de borst kloppend, en op andere acupressuur punten op ons lichaam, stimuleren we zo onze energie en ons zelfgenezend vermogen.

Er zijn andere vrouwen om ons heen: behandelaars, therapeuten en counselors, die alles in het werk stellen om ons een stapje verder te helpen in ons helingsproces. Uit het aanbod kiest ieder voor zich vier behandelingen uit voor de komende twee weken. Naast alles wat we samen doen, is dit ons persoonlijke programma.
Dan is er de andere Karin, een van onze begeleiders, die onvermoeibaar in het witte busje over het eiland rijdt, om ons op de mooiste plekjes te brengen. Samen met Caroline, een van de fotografen, vertelt ze onderweg over Curaçao, waar zij woont.
En dit alles onder de bezielende leiding van Nicolien, die tegelijkertijd initiatiefneemster en deelneemster is. Wat een mooie ervaring om onderdeel te zijn van deze krachtige groep vrouwen die samen deze retraite mogelijk maken

Groet,
Lilian

No comments
westontwerpCuraçao blog 1
read more

de grote CURARE Verloting

Een van onze Clubleden deed ons een geweldig voorstel en zo werd de grote CURARE Verloting geboren!

Deze actie is geweldig doordat we hiermee geld kunnen inzamelen omdat niet iedereen het zich financieel kan veroorloven om deel te nemen aan onze retraites. De opbrengst komt volledig ten goede aan Stichting Curare waardoor ook minder draagkrachtige vrouwen de mogelijkheid krijgen om er even tussenuit te gaan.

Door een tientje over te maken ding je mee naar een geweldige HOOFDPRIJS:
Een weekend weg in B&B in The Middle of Nowhere! voor twee personen

De trekking is op 21 december.

Hoe doe je mee?
Door een tientje over te maken op rekening
NL86INGB 0008 0561 65 ten name van Stichting Curare. Vermeld op je overschrijving het woord VERLOTING en je naam. Meer tientjes overmaken kan natuurlijk ook. Met meerdere tientjes geef je niet alleen meer steun aan het goede doel, je vergroot ook je kans op een gratis weekendje weg, inclusief ontbijt.

Meedoen kan tot en met 20 december 2018. De trekking is op 21 december 2018, deze trekking zullen we live uitzenden via Facebook. Doe je mee?!

https://www.curare.nl/support/

No comments
westontwerpde grote CURARE Verloting
read more

Mogelijkheden; het verschil tussen kijken en zien

In Nederland heb je, als je ziek bent, recht op twee jaar uitkering door de ziektewet. Dat is best lang, bijvoorbeeld wanneer je een arm breekt. Dan ga je zes weken in het gips, daarna fysiotherapie en flink oefenen waarna je vast binnen die twee jaar weer aan het werk kan.
Maar die vlieger gaat niet op bij de diagnose borstkanker en de daaropvolgende behandelingen. Meestal neemt de fysieke behandeling één tot anderhalf jaar in beslag en dan heb je nog een half jaar om weer volledig aan het werk te gaan. Je hebt dan al twee jaar 30% van je inkomen moeten inleveren of nog meer wanneer je voor je diagnose als zelfstandige aan het werk was.
In dat half jaar probeer je alles wat je overkomen is te verwerken. Je doet een dappere poging om je aan te passen aan je verminderde inzetbaarheid en belastbaarheid terwijl je de – soms blijvende – bijwerkingen van de behandelingen een plek in je leven moet zien te geven. Lukt je dat niet binnen dat halve jaar dan kom je qua inkomen op bijstandsniveau of beland je in de WIA.

Zo komt het accent voor vrouwen die dit (hebben) ondergaan te liggen op de financiële kant van hun ziekte en niet op het genezingsproces dat nog lang doorgaat na de operaties, chemo’s en bestralingen. Veel vrouwen gaan hierdoor ver over hun grenzen heen en moeten na verloop van tijd alsnog het bijltje erbij neer gooien. Dan heet het opeens een burn-out, maar eigenlijk is er sprake van een te korte herstelperiode van de borstkanker-behandelingen en het alsnog aan moeten gaan van een uitgesteld trauma. De diagnose op zich veroorzaakt bij vrouwen een trauma, het gaat immers van het ene op het andere moment over jouw dood of jouw leven.
In Duitsland en Zwitserland is het anders geregeld. Daar gaan de vrouwen na de fysieke behandeling eerst een aantal weken naar een kuuroord. Hierdoor kunnen zij tot zichzelf komen. Er wordt meteen gestart met adequate vervolg-behandelingen zoals; oedeemtherapie, oncologische fysiotherapie, psychologische ondersteuning, etc.

Tijdens het aanbieden van de Curare-retraites komen wij veel reacties tegen van vrouwen die de diagnose borstkanker hebben gehad en niets liever willen dan meegaan op onze retraites, maar zij geven stuk voor stuk aan hier de middelen niet voor te hebben.
Zij willen meer dan wat ook opnieuw in hun eigen kracht gaan staan. Zij hebben het nodig om twee, drie of vier weken lang alleen met zichzelf te kunnen zijn om alles wat hen is overkomen te verwerken. Zij willen niets liever dan werken aan acceptatie van hun nieuwe levenssituatie. Door hun ervaringen van hun ziekte, maar zeker ook van hun herstel, met lotgenoten te kunnen delen weten zij dat ze hier niet alleen in staan en dat maakt sterk.

Borstkanker en de behandeling hiervan heeft veel gevolgen, onder andere: je seksuele beleving verandert net als je zelfbeeld; je moet wennen aan littekens of het missen van één en soms twee borsten, je bent beperkt in je bewegingsvrijheid door oedeemvorming, je bent vergeetachtig door het z.g. ‘chemobrein’, je zenuwen in handen en/of voeten zijn aangetast; je hebt polyneuropathie, je verliest tanden en/of nagels en je wenkbrauwen, je bent hondsmoe en hebt gewrichtsklachten. Dit alles maakt je onzeker en gestrest.

Het zou dus uitermate zinvol zijn om de ziekteperiode van twee jaar pas na de fysieke behandelingen van borstkanker in te laten gaan. De ervaring leert dat deze tijd nodig is om enigszins te herstellen. Het allerbelangrijkste is toch dat deze vrouwen die vaak ook moeders en echtgenotes zijn beter toegerust zijn en financieel ondersteund worden om te blijven functioneren in hun gezinnen en families.

Wij, van Stichting Curare, zijn dan ook van mening dat de zorgverzekeringen deze retraites op moeten nemen in het basispakket. Niet alleen voor borstkankerpatiënten maar voor alle kankerpatiënten. Dit zal onze maatschappij structureel en op de langere termijn veel kosten kunnen besparen. Kijken de zorgverzekeraars alleen naar wat de juiste ondersteuning kost of kiezen zij ervoor te zien wat het oplevert?

Het lijkt ons dat Duitsland en Zwitserland niet voor niets voor een dergelijke aanpak hebben gekozen.

2 comments
westontwerpMogelijkheden; het verschil tussen kijken en zien
read more

Wat kunnen we zeggen?

Hoe kunnen we omschrijven hoe het was?
Onze groep bestond al voor we bij het Curare-weekend binnen kwamen vallen. Tien vrouwen die eerder hoorden dat de borstkanker terug/er was, (deze keer) om nooit meer weg te gaan, tot de dood erop volgt. Ieder met ons eigen verhaal, onze eigen mooie dingen en onze eigen worsteling.
We hadden vooraf veel voorpret gehad en we hadden enorm veel zin in dit weekend. Onze verwachtingen waren best hoog …
Curare heeft ons weten te verrassen. Het weekend was bijzonder, liefdevol, vol met kleine cadeautjes, en met grote. Het programma was mooi opgebouwd, zorgvuldig en warm. Er was aandacht voor lichaam en geest, voor angst en geluk, voor boosheid en verdriet.
Dat het ‘maar’ een lang weekend was hinderde niet. Er zijn grote stappen gezet, ieder van ons is gezien en gehoord. Het respect voor elkaar is gegroeid. Net als de liefde voor de mensen om ons heen en voor onszelf.
Met veel plezier en dankbaarheid kijken we bijna verbaasd terug op een weekend dat meer bracht dan we durfden dromen.

Ellen Kooijmans

No comments
westontwerpWat kunnen we zeggen?
read more

Terschelling, de locatie

De zilte lucht van het wad omhelst mij. Meeuwen roepen hun kreten zwierig naar mij toe. Ik draai de sleutel om, open de voordeur van de authentieke boerderij en voel mij hier meteen welkom.

De gezellige woonkeuken met de lange houten eettafel biedt volop ruimte aan wat ik voor ogen heb. Aan de andere kant glimlacht de open haard met rondom heerlijke banken mij toe. Ik zie mij al zitten na een verfrissende strandwandeling, starend in de vlammen, een warme deken om mij heen geslagen. In een nis zie ik een bijna verborgen zitje met rondom ramen, waar ik mij kan terugtrekken met een boek.

Genietend loop ik verder en open de ene na de andere deur. Ruime badkamers, zachte grote badlakens en luxe bubbelbaden. Alles ademt frisheid en gezelligheid uit. Het raam op de slaapkamer kijkt uit over het wad, zilverwater glinstert in de avondzon.  Een ruime slaapkamer met een heerlijk groot comfortabel bed, een televisie; hier kan ik mij de komende twee weken wel thuis voelen!

“Ik staar naar buiten. De mussen hebben het druk in de heg die als een beschermende arm om het grasveld ligt. Dan zie ik de jacuzzi, groot en ruim, die ga ik vanavond meteen uitproberen bij het licht van de maan.”

Het geluid van voetstappen achter mij roepen mij terug in de werkelijkheid. “Is dit de juiste plek die je voor ogen had voor de Retraite voor de groep vrouwen met borstkanker?”, vraagt Tess van der Kooij, de eigenaresse van deze prachtige boerderij. Haar ogen stralen want ze kent het antwoord wel.

Mijn ogen stralen terug. “Dit is fantastisch!”

No comments
westontwerpTerschelling, de locatie
read more