My Blog

Leven van scan naar scan

Diep weggezakt in heerlijke zachte banken met heel veel kussentjes om hen heen zitten de 10 vrouwen dicht naast elkaar in de ruime huiskamer van de verbouwde familieboerderij. Ze kennen elkaar bijna allemaal, deze vrouwen met de diagnose uitgezaaide borstkanker. Een voor een vertellen ze over hun boosheid om daarna een etensbord of meerdere van de stapel op de eetkamertafel te pakken. Bij sommige van hen spuit een vloedgolf van tranen, kwaadheid en razernij naar buiten.
Op de tafel tussen hen in staat een grote glazen pot met daarin een brandend kaarsje. Aan de buitenkant van de glazen pot zijn hartjes geplakt met de namen van lotgenoten die er niet meer zijn. De vierde vrouw op rij neemt het woord. Ze spreekt zacht, maar duidelijk. ‘Ik ben niet boos, ik voel gewoon helemaal niks. Wat wel raar is dat ik de wereld om mij heen, zelfs de kopjes hier op tafel alleen maar in grijs kan zien. Vanaf de dag dat mij verteld werd dat ik uitgezaaide borstkanker had heb ik geen kleur meer gezien, alles is grijs. Mijn keuken, alles in de keukenkastjes is grijs.’ Ze leunt na haar spreken uitgeput achterover in de zachte kussens. Komt dan toch overeind om naar de tafel in de eetkamer te lopen en pakt een paar kleurrijke borden van de stapel die ik daar had neergezet. Een van de etensborden is dwars doormidden gebroken toen ik ze net iets te hard op de tafel neerzette. De zesde vrouw spreekt zich uit, ook bij haar vloeien de tranen en de kwaadheid golft letterlijk door haar gelittekende lijf. De vrouw zonder kleuren staat opeens op en haalt van de eettafel de helft van het gebroken bord op, het is het enige grijze bord in de hele stapel, legt het voor de vrouw die aan het spreken is neer en zegt, ‘Ik dacht die hoort bij jou’, en gaat weer zitten. De vrouw die aan het spreken is reageert amper op dit gebaar maar spreekt met horten en stoten door. Nadat iedereen gesproken heeft lopen de vrouwen met de door hen uitgezochte borden naar buiten. Het is ijzig koud, er staat een felle oostenwind, maar ondanks dat rollen de vrouwen ingepakt in warme jassen, mutsen en sjaals naar buiten. Hier hebben ze naar uitgekeken, dit was een van de redenen om met elkaar vanuit het hele land hier naar toe te komen. De vrouw die als zesde sprak stapt als eerste naar voren. Ik vertel de anderen om zeker twee meter achter haar te gaan staan. Ze heft het bord op, ze schreeuwt vanuit haar oerkracht en smijt haar bord met zoveel kracht kapot dat zes meter verderop terecht komen. De rest gooit hun borden ook aan diggels.

Zo gaan alle borden in gruzelementen, op één bord na. Eén vrouw kan het niet over haar hart verkrijgen om haar mooie bord stuk te gooien. Ik neem de hoeken van het laken bij elkaar en geef ze hamers, zodat de wat grotere scherven ook nog kleiner gemept kunnen worden. Om mij heen zie ik stralende ogen en rode wangen van de kou. Op de eetkamertafel staan 10 dienblaadjes van hout klaar. Het laken wordt mee naar binnen genomen en voorzichtig, om hun kwetsbare door de medicijnen dunne huid niet te beschadigen, pakken ze elkaars scherven uit het laken. Ze mozaïeken met elkaars en hun eigen scherven prachtige dienbladen. Ik bied aan om ze alle tien te gipsen en te wassen, zodat zij even tot zichzelf kunnen komen na deze intensieve ochtend.
Eén dienblad is met grote, grove, grijze scherven gemozaïekt. Er zit geen enkele andere kleur tussen. Ik doe mijn best met grote klodders gips om er toch nog iets van te maken.
De volgende middag worden de tassen na vier intensieve, mooie en inspirerende dagen gepakt en nemen we afscheid van elkaar. De vrouw die als vierde sprak stapt naar mij toe. In haar hand het dienblad met de grijze scherven. ‘Ik heb het niet meer nodig. Sinds vanmorgen zie ik na vier jaar weer kleuren, alle kleuren, zorg jij er maar voor dat ik dit nooit meer tegenkom! Verbrand het of begraaf het, ik heb het niet meer nodig!’ Ze geeft het dienblad aan mij. Zij straalt en dan komen bij mij de tranen los, de tranen van dankbaarheid en opluchting. Het heeft zin om ons hiervoor in te spannen, lotgenoten zijn we, we kunnen er voor elkaar zijn en we kunnen heel veel voor elkaar betekenen.

Wil jij ook mee? je kan hier alle info vinden over de retraites op Terschelling en Curaçao in 2020.

No comments
Nicolien de KroonLeven van scan naar scan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *