My Blog

Wensen of Gunnen.

Lezend over jullie Curare retraites kwam er bij mij een diepe wens naar boven. Dit wilde ik ook na die enorm nare behandelingsperiode van mijn borstkanker proces. Een wens ja, dat zal het wel blijven, een diepe wens want dit kan ik mij toch nooit veroorloven. Mijn ziek zijn heeft mijn gezin al zoveel gekost zowel emotioneel als financieel.

‘s Avonds kwam mijn man thuis. Nadat de kinderen in bed lagen vertelde ik hem over de website van Curare, de retraites, de ervaringen van de vrouwen die al hadden deelgenomen. Na mijn verhaal zuchtte ik diep. Het bleef een tijdje stil tussen ons. Na de stilte gaf hij antwoord. ‘Schat, wensen is een woord uit een sprookje, maar jezelf iets gunnen klinkt stukken realistischer. Kunnen dit soort zaken niet door de zorgverzekeraar vergoed worden?’

Ik vertelde hem dat St. Curare nog maar net begonnen was en daar wel aan werkte, maar dat dit soort zaken nou eenmaal niet op een achternamiddag geregeld konden worden. Terwijl in Duitsland en in Zwitserland de kuuroorden meteen na de fysieke behandeling gewoon vergoed worden. Toch gek, zei ik, je zou denken dat Nederland en de zorgverzekeraars eens gaan navragen of dat systeem Duitsland wat oplevert.

Na deze uiteenzetting gaf ik antwoord op zijn mooie opmerking van wens naar gunnen en meteen gooide ik ook mijn realiteit weer in de strijd. ‘Ja maar, we hebben de financiële middelen echt niet, zo realistisch ben ik dan wel weer.’Die “ja maar” uitspraak hadden we uit ons woordenboek geschrapt, weet je nog? Laat mij er maar eens een paar dagen over nadenken dan kom ik erop terug.’ gaf mijn man als antwoord. Twee dagen later kwam hij, na het naar school brengen van onze kinderen, weer thuis. Ik keek verbaasd. ‘Moet jij niet naar je werk?’ Nee hoor, sprak hij opgewekt, ik heb een vrije dag gekregen van mijn baas toen ik hem vertelde over jouw “wens” en mijn plannetje zodat wij samen aan dit plannetje kunnen gaan werken. Ik keek hem vragend aan. Ja, zei hij, een plan van aanpak, zodat jij mee kan naar de Curare retraite. Elke man gunt dit zijn vrouw. Jij die al zolang aan het strijden bent tegen die rotziekte. Ik ben weliswaar niet zo creatief als jij dus ik heb jouw hulp nodig. Hij liep naar de bijkeuken en kwam terug met een groot knalgeel vel papier, een dik pak post-it briefjes en een pakje stiften.

‘Creatiever dan dit wordt het niet hoor schat’, grijnsde hij.

Beduusd zat ik aan de keukentafel en staarde naar het felgele lege vlak. Ik voelde de tranen op komen, wat was ik af en toe toch emotioneel. Dat was ik, voordat ik borstkanker had, bijna nooit. Mijn man schonk een kopje thee in en zei, ‘Kom op, diep ademhalen we gaan dit samen doen! Stel je maar voor dat je een plan gaat bedenken zodat je beste vriendin mee kan met de retraite, wat zou je dan bedenken?’ Hij gaf mij vier post-it’s en nam er zelf ook vier. ‘Ik zal beginnen, want op mijn eerste post-it komt ons vakantiegeld te staan.’

Ik sputterde tegen. ‘Nee joh, dat kunnen we onze kinderen niet aandoen! Hij gaf mij een knipoog. ‘Een jaartje geen vakantie, maar gezellige kosteloze uitjes is toch ook leuk, wat is nou een jaar op een mensenleven! Het blotevoeten-pad lopen, picknicken, een bioscoopje pakken is toch ook leuk. Nou aan de arbeid kom maar op met je creatieve ideeën.’

Ondanks mijzelf begon ik toch te lachen. ‘ Okay, ik schrijf op dat ik op mijn verjaardag geld vraag in plaats van cadeautjes, doen onze kinderen ook al ongegeneerd dus waarom ik niet.’ Langzamerhand begon ik er plezier in te krijgen. Dat doe ik ook, goed idee! zei mijn man en langzamerhand groeide het aantal post it’s. We begonnen zelfs met een marktplaats-account volgens onze post it’s. Regelden we ook meteen een lekker opgeruimde zolder. Toen de kinderen uit school kwamen lag het grote gele vel nog steeds op de keukentafel. ‘Pap, mam wat zijn jullie aan het doen?’

Mijn man vertelde hen van het plan en zei, ‘jullie weten vast ook nog wel wat te verzinnen. ‘Ja hoor’, zei de oudste van 12 jaar, ik weet wel iets. ‘We gaan zegeltjes van de supermarkt plakken, dat is per volle kaart 2.50 euro, oh ja, ik vraag of Lotte haar moeder ook mee gaat doen, nee nog beter ik vraag het aan de hele klas! Onze jongste die al 10 jaar is liet dit niet op zich zitten en zei, ‘ik ga met mijn voetbalteam statiegeld flessen ophalen, hebben we al eens eerder gedaan voor een goed doel, weet je nog mam?’ Ik kreeg het nu toch wel weer even benauwd.

Een goed doel, ik ben toch geen goed doel, dacht ik.

Mijn man keek mij waarschuwend aan. ‘Voor je beste vriendin zou je het toch ook doen, kom op niet twijfelen, blijf erop vertrouwen dat je het jezelf mag en kan gunnen. Wij gunnen het je ook.’ Opeens flitste het door mij heen. Ik had mijn jongens en mijn man in tijden niet zo enthousiast gezien. Ik schrok er een beetje van en wist dat dit ze uit hun machteloosheid van het-niks-kunnen-doen-voor-mij zou halen. Ik moet over mijn eigen schaduw heen stappen. Als het hen helpt dan helpt het mij ook. We hadden eindelijk een gemeenschappelijk doel. We hadden met elkaar weer eens echt plezier, gewoon plezier om onze gekke plannetjes.

In de drie maanden die hierop volgden gebeurden er zoveel mooie dingen naast al die nare en ingrijpende behandelingen. Op het werk van mijn man hadden ze besloten om dit jaar de pot voor hun jaarlijks uitje te besteden aan mijn retraite. Op de school van mijn jongens werden allerlei spontane acties bedacht. Er leek even een kink in de kabel te komen toen een van de moeders op het schoolplein een opmerking maakte dat zij er toch echt geen geld voor over had om voor een ander een dure vakantie te gaan doneren. De andere moeders keken haar aan en wisten even niks te zeggen. Eén van hen nam het woord en zei, ‘Voor jou zouden we het ook gedaan hebben hoor, niemand weet toch wanneer we aan de beurt zijn, het zijn nu al één op de zeven vrouwen die de diagnose borstkanker krijgen en één op de drie mensen krijgt met kanker te maken. Trouwens ,jij bent toch zo gek op mijn chocoladetaartjes? Die kan je morgen bij mij kopen voor twee euro en dat geld gaat ook naar de pot voor de Curare retraite.’ Uitdagend keek zij de vrouw die de pijnlijke opmerking had uitgesproken aan, net zolang tot die haar ogen neersloeg. ‘Sorry, je hebt eigenlijk wel gelijk, dit was een rotopmerking van mij en morgen koop ik wel wat taartjes bij je.’

Na vier maanden kon ik mijn aanmeldingsformulier bij de Curare retraite invullen. Wat had ik veel geleerd;

  • Geven is stukken makkelijker dan ontvangen en hulp vragen
  • Machteloosheid omzetten in daadkracht geeft vreugde en energie
  • Door open te zijn over mijn proces met borstkanker stapte ikzelf uit mijn isolement
  • Ik gaf mijn gezin, familie en vrienden en zelfs kennissen een mogelijkheid om daadwerkelijk iets te doen
  • Mij kwetsbaar opstellen gaf mij en mijn gezin enorme kracht

Deze lijst kan ik wel langer maken maar eigenlijk schrijf ik jullie deze brief zodat jij je ook bewust wordt van je eigen “Ja maars” en van je eigen schaamte of angst om te vragen op het moment dat je het echt nodig hebt.

Ik ga mee naar Curaçao in maart 2020 en ik hoop voor jou dat jij, wanneer je deze wens ook diep vanbinnen voelt, dat je voor jezelf kiest en wensen ombuigt naar gunnen. Gooi je ‘Ja maars’ de deur uit! Ik heb geen gezin, ik heb geen man, ik heb een uitkering, ik kan niet weg voor mijn dieren, ik heb geen mensen om mij heen: gooi ze overboord en begin met het uitspreken van je wens om deze daarna om te zetten in: Ik gun het mijzelf! Hup aan de slag!

Toch wil ik ook iets terugdoen voor al die mensen die mij hebben ondersteund en dus ga ik samen met mijn man en de jongens, een mooi klein verslag maken van mijn Curare retraite ervaring, en mijn gezin gaat een verslag maken van hun twee weken zonder moeder in huis. Dit boekwerkje sturen we aan iedereen die ons geholpen heeft.

No comments
Nicolien de KroonWensen of Gunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *