My Blog

De Diagnose is het Trauma.

De borstenbus is allang weer vertrokken. Je krijgt een telefoontje van je huisarts, maar je zit midden in een vergadering en denkt: ik bel later wel even terug. Opeens schiet je bezoekje aan de borstenbus je te binnen. Het zou toch niet! Je hoort mensen om je heen nog wel praten maar wat ze zeggen ontgaat je volkomen.
Twee dagen later zit je te wachten in een kaal kamertje; een tafel met computer en drie stoelen. De arts die binnenkomt zegt, ‘Ik zal maar met de deur in huis vallen, het is niet goed. U heeft borstkanker.’
Je voelt van alles door je hoofd gaan. Je probeert uit alle macht te luisteren naar wat de arts vertelt. Gedachten vliegen als voortstuwende wolkenvelden door je heen van het ene uiterste naar het andere uiterste. En dan opeens is het rustig. Je hoort de arts spreken en je denkt, ‘Dit ga ik redden! Vechten, ik zal vechten!’

Wat er tegelijkertijd in jouw lijf gebeurt:
Vanaf het telefoontje tijdens de vergadering begint eerst het stresshormoon adrenaline op te spelen. In de uren en dagen erna gaat dit over in de aanmaak van cortisol. Tijdens de uitslag in het kleine, kale kamertje, net voordat de arts binnen komt, maakt je lichaam via je bijnieren noradrenaline aan.
Dan slaat de angst je om het hart bij de zin “Het is niet goed, u heeft borstkanker”. Angst heeft een signaalfunctie en is een heel nuttig gevoel omdat het aangeeft dat er sprake is van gevaar. Voor onze hersenen is het duidelijk, er moet een actie worden doorgegeven; vluchten of vechten want er mag geen tijd meer verloren gaan. Onze amygdala (een deel van ons brein) komt in actie. In de kern van onze amygdala ligt de doos, de amandelkern, waarin alle informatie over echt gevaar ligt opgeslagen. Deze kern komt direct in actie en zorgt ervoor dat een aantal hersenhormonen acuut toeneemt waardoor onze aandachtsconcentratie tien keer sterker wordt dan normaal. Vanaf dat moment is er sprake van een trauma en schakelt ons lichaam over van leven naar overleven. De diagnose borstkanker, of welke kanker dan ook, is het moment van het ontstaan van trauma.

Vanaf dan ben je aan het overleven. Je moet wel, want hoe kom je anders door alle onderzoeken, biopten, puncties, wachten op uitslagen, operaties, bestralingen, and last but not least, de chemobehandelingen heen. Tijdens deze periode ben je meer dan gevoelig voor goedbedoelde opmerkingen die verkeerd binnenkomen. Af en toe overvalt de angst je, maar het hormoon om te vechten is sterker. Je blijft positief en ondanks alles wat er met je gebeurd geef je niet op.

Dan opeens is er de dag dat de behandelingen stoppen. ‘Mevrouw, het is achter de rug, we zien u over een half jaar, of over 3 maanden, of over 1 jaar terug voor de periodieke controle.’ Iedereen om je heen verwacht dat je blij bent. Je krijgt misschien zelfs wel lieve kaartjes of bloemen. Je vindt zelf ook dat dit een feestje verdient, maar diep vanbinnen voel jij je helemaal niet blij, misschien zelfs niet eens opgelucht. 
Dat komt omdat je een trauma hebt opgelopen op de dag van de diagnose en je staat nog steeds in de overlevingsstand.
We zijn ons hiervan niet bewust, het wordt ons ook niet verteld. Ik kwam er ook pas na een jaar achter dat het omschakelen van overleven naar leven heel anders en veel trager verloopt dan het acute proces van leven naar overleven.
Doordat je langdurig in de overlevingsstand staat kunnen naast de vele bijwerkingen van de chemo, de bestraling en de operaties, de volgende klachten ontstaan; slaapproblemen, overgewicht, afbraak van spieren, depressie, falend immuunsysteem, darmklachten, uitputting, hersenkrimp door aantasting van je hippocampus en veroudering.
En hoe moet je antwoorden op vragen en opmerkingen als, ‘Ben je nu schoon? Je bent er tenminste nog! Goh je ziet er goed uit zeg! Heb je nu nog klachten?’
Nee, het is geen vrolijk verhaal tot nu toe. Maar er is een uitweg!

Van overleven naar leven; opnieuw mentale weerstand opbouwen.

Kies voor jezelf, ga op een retraite om weer thuis te komen bij jezelf.
Gun jezelf ruim de tijd om te werken aan herstel op fysiek, emotioneel en mentaal niveau.
Doe veel, heel veel, leuke dingen voor het opbouwen van de endorfines
Geef je grenzen aan en laat je niet opjagen, doe ademhalingsoefeningen
Vraag om hulp, hierdoor voorkom je isolement en depressie
Blijf in beweging, dit verlaagt je cortisol en verhoogt je endorfine gehalte
Wees lief voor jezelf en stuur je innerlijke criticus op een one way trip naar de noordpool

Je fysieke behandeling tegen borstkanker heeft maanden geduurd, verwacht dan niet dat je in een paar weken tijd dit trauma en de overlevingstand kunt opheffen. Neem de tijd.
Voorkom dat je na een paar jaar instort en de diagnose burn-out krijgt, want eigenlijk is het geen burn-out, maar een uitgesteld trauma.
Een paar gesprekken met een traumapsycholoog zijn niet genoeg. Want na dat uurtje moet je weer in de auto stappen, je tranen verstoppen, je kop erbij houden, boodschappen doen en koken.
Een paar keer fysiotherapie is niet voldoende, geef en gun jezelf de ruimte in tijd en kwaliteit.
Zelf heb ik het meeste baat gehad bij de tweeweekse Curare retraite. Twee hele weken alleen voor mij! Er werd voor mij gekookt, ik hoefde geen boodschappen te doen, ik had alle tijd voor diepgaande gesprekken, tijd voor tranen, tijd voor kwetsbaarheid, tijd om het verlies van mijn gezondheid te verwerken. Ik kreeg advies en behandelingen, ik kon delen met lotgenoten en bovenal kreeg ik inzicht in mijn borstkankerproces, het trauma en ik kon beter met mijn angsten overweg.

Eigenlijk zou ik 10 jaar lang, zolang als de nacontroles duren, mijzelf ieder jaar een tweeweekse Curare retraite moeten gunnen, zodat ik de rest van het jaar er weer tegenaan kan en mijzelf zo weer steeds beter leer kennen

No comments
Nicolien de KroonDe Diagnose is het Trauma.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *