Nicolien de Kroon

Leven, niet overleven!

Daar stond ik, op de stoep van het Anthonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis. Een kaal hoofd vol vraagtekens, onzeker over mijn lijf en uiterlijk en uitgeput door de chemobehandelingen. Letterlijk en figuurlijk in de kou. ‘We zien u over een half jaar terug.’

Thuis gekomen probeerde ik een nieuw levensritme te vinden, mijn nieuwe uiterlijk te accepteren en mijn kwetsbare ‘ik’. De vrouw die ik was, was verdwenen. Ik wist dat, maar mijn omgeving nog niet. Goedbedoelde opmerkingen kwamen verkeerd binnen. Cynisme was mijn overlevingsstrategie. Maar ik wilde niet overleven. Ik wilde leven.

Omdat ik zag dat het zo niet ging, maakte ik een stappenplan voor mezelf en vroeg vrienden en bekenden mij te ondersteunen. Voor het eerst in mijn leven vroeg ik hulp. Gelukkig kreeg ik die. Een paar maanden later vloog ik naar Curaçao, waar de warme zon de koude chemo te lijf ging. De afstand hielp mij om alles wat er gebeurd was te verwerken. Hier kende niemand mij en verwachtte ook niemand iets van mij. Niemand vroeg of ik alweer werkte, of hoe het ging. Langzaam kwam mijn energie terug. Terug in Nederland realiseerde ik mij wat ik gemist had. Langzaam rijpte een plan. Het plan voor Curare. .

Nicolien de Kroon

Nicolien de Kroon