nieuws

SoulCollage®workshop ‘Zorg voor jezelf in moeilijke tijden’

Curare organiseert de SoulCollage®workshop ‘Zorg voor jezelf in moeilijke tijden’ voor vrouwen met de diagnose borstkanker en hun naasten.
Door Lilian Peters en Jikke Visser

Als vrouw maak je jouw eigen individuele reis. Daarbij is het belangrijk (en niet altijd gemakkelijk) om in verbinding te blijven met je lijf en je leven. Door aandacht te geven aan jezelf en te luisteren naar je innerlijke stem voed je die verbinding.
Ook voor vrouwen die in hun omgeving/familie/vriendenkring , te maken hebben met vrouwen die de diagnose borstkanker hebben gekregen, is deze workshop opgezet.
Hoe zorg jij voor jezelf in moeilijke tijden? Rond dit thema geven Lilian Peters en Jikke Visser een creatieve en verdiepende workshop SoulCollage®. Met een groep vrouwen ga je aan de slag met het maken van collages. Je verzamelt plaatjes, knipt en plakt, en zo ontstaan jouw persoonlijke kaarten.
Na het creatieve proces ga je, in een klein groepje, in gesprek met jouw kaart. Je kruipt in de kaart en je beantwoordt specifieke vragen vanuit de kaart. De antwoorden geven je inzichten, kunnen je verrassen en verbinden je met jouw innerlijke wijsheid.

Over SoulCollage®
SoulCollage® is een zachte, soms confronterende en vaak helende manier om te kijken naar wat jij in huis hebt om voor jezelf te zorgen. De beelden die jij bij elkaar zoekt, geven toegang tot antwoorden op dieperliggende vragen. Antwoorden die je helpen om te verwerken, te accepteren, te verbinden en te helen. De SoulCollage® methodiek is ontwikkeld door de Amerikaanse psychologe Seena B. Frost. Het is een intuïtieve en creatieve manier om zicht te krijgen op zaken die zich in het onbewuste afspelen. Door het maken van collages wordt de diepe werking van oude en nieuwe (overlevings)patronen zichtbaar.

Over Lilian Peters
Lilian is homeopaat en coach, ze volgde diverse opleidingen en workshops op het gebied van familie-opstellingen, SoulCollage® en biografisch werk. Ze schrijft voor verschillende bladen over natuurlijk genezen. In november 2019 nam ze deel aan de Curare-retraite op Curaçao. Website volgt.

Over Jikke Visser
Jikke is coach, supervisor en kunstenares. Ze geeft intensieve coachweken en workshops op La Palma en in Nederland. Binnen haar werk als coach zet ze creatieve werkvormen in, omdat deze je meestal uit je hoofd-denken naar je gevoels-leven brengen. Neem een kijkje op haar website www.animoso.eu

Praktische info
locatie: Heirhuys Visvliet, Heirweg 35, 9845AB Visvliet
kosten: € 40,- p.p.
inloop is vanaf 13.00 uur, de workshop zelf duurt zo’n drie uur. Prijs is inclusief koffie/thee, drankjes en lekkernijen
Er is ruimte voor maximaal 15 deelneemsters

Aanmelden gaat via info@curare.nl (aangeven bij het evenement gaat/misschien telt niet als definitieve aanmelding)

No comments
westontwerpSoulCollage®workshop ‘Zorg voor jezelf in moeilijke tijden’
read more

“Borstkankerpatiënten kunnen hun leed het beste met elkaar verwerken”

uit de Streekkrant van


GRIJPSKERK – Een paar keer per jaar organiseert Curare ‘uitjes’ voor vrouwen met borstkanker of die deze verschrikkelijke ziekte hebben gehad. “Vanaf het moment dat je te horen krijgt dat je kanker hebt zakt de grond onder je voeten vandaan, kom je in de molen terecht en word je geleefd”, beschreef Nicolien de Kroon, initiatiefneemster eerder al eens het gevoel dat bij (ex-) borstkankerpatiënten leeft. Het is daarom ook wel eens lekker en goed om je even terug te kunnen trekken, samen met lotgenoten tot jezelf komen en een echt ‘ik-moment’ in te lassen. Retraite, noemt De Kroon de vakanties die zij met Curare voor deze vrouwen organiseert. De kans om alles even achter te laten en het circus dat komt kijken bij de diagnose kanker achter je te laten. Elly van der Vaart (63) is één van deze vrouwen die op reis is geweest. “Naar Terschelling”, duidt ze. “En als ik in mee november mee had gekund naar Curaçao, dan had ik dat gedaan.”

Voor het uitstapje naar Terschelling ging het allemaal niet bijzonder goed met Elly, vertelt ze. “Zes jaar geleden verloor ik mijn man. Darmkanker. Er leek helemaal niets aan de hand te zijn, hij voelde zich prima. Maar een bezoekje aan de dokter wees toch anders uit.” Een paar maanden later was Elly weduwe. “Echt een zwarte periode”, zegt Elly. “Ik ben door een diep dal gegaan. Kwam mezelf meermaals tegen en ging de deur niet meer uit. Zelfs de duurste vakanties waren aan mij niet besteed. Waarom zou ik meegaan en feestvieren? Het leven was op dat moment allesbehalve een feestje.” Toen zij een paar jaar later ook zelf ziek werd sloeg de angst echt toe. Zonder kinderen en inmiddels afzijdig van de wereld, besloot ze Nicolien te bellen. “Ik las dat zij hetzelfde –borstkanker- had meegemaakt. Het was ontzettend belangrijk voor mij om met iemand te spreken die dezelfde ervaring heeft. Hoe slecht kon het zijn?” Nicolien overtuigde Elly van de noodzaak om eens mee te gaan en te genieten van een retraite. Het werd Terschelling, lacht ze nu. “Want lachen deed ik toen niet! Ik heb me door Nicolien over laten halen, maar zag het totaal niet zitten. Op reis met vreemde vrouwen. Op een boerderij. Op een eiland. Nee, dat was niets voor mij.” De vrienden die ze na een zware periode nog over had hebben haar er bijna letterlijk heen moeten schoppen, aldus Elly. “Gelukkig maar, want nog voordat ik voet op Terschelling had gezet was alles koek en ei. We gingen met een divers gezelschap vol andere karakters. Maar niet te filmen, wat een klik hadden we onderling.” Ook de geplande praatsessies waar ze als een berg tegenop zag vielen alleszins mee. Elly: “Praten over mijn man, mijn ziekte. Dat ging die vrouwen helemaal niets aan. Vond ik. Kom op zeg, ik als nuchtere Zoutkampse. Een beetje samen gaan zitten snotteren. Echt niet.” Daar denkt ze nu anders over. “Praten over mij en mijn gevoelens gaf verlichting. Het aanhoren van de aangrijpende verhalen van anderen leerde mij dat ik niet de enige was. De sessies zorgden voor verlichting en verwerking. Met elkaar praten over de dood en rouw werkt echt. Ik ben veranderd van het eiland afgekomen. In positieve zin.” Dat is ook de reden waarom wij bij Elly aan tafel zitten en haar verhaal mogen optekenen. “Wat Curare doet, is super. Dat gun ik iedere vrouw met borstkanker. Dus moeten zij dat weten en te horen krijgen.” Elly van der Vaart heeft het over een prettig samenzijn met lotgenoten, waarbij er goed naar elkaar geluisterd wordt en men twee weken samen verblijft in een familiaire omgeving. “Naast de praatsessies barst het programma twee weken lang van leuke en nuttige activiteiten”, vertelt ze. “We zijn onder meer met Landrovers over het strand heen wezen crossen, kregen voorlichting over wat er precies met je gebeurd is en wat er nog gaat gebeuren en hebben genoten van onder meer accupunctuur en een klassiek homeopaat.” Persoonlijk hoogtepuntje voor Elly zelf was het optreden van de plaatselijke beroemdheid Hessel. Eerst op de boerderij waar de vrouwen verbleven en later in zijn café. “De plek waar ik het op stap gaan weer heb opgepakt”, stelt ze lachend. “Ik ben niet langer aan huis gebonden, ga de deur uit en laat mezelf weer zien. En daarbij wordt het weleens laat. Of vroeg, wat jij wilt.”

Elly lijdt aan een zeldzame vorm van borstkanker en heeft op Terschelling zichzelf teruggevonden. “Retraite klinkt heel zwaar”, vindt ze. “Maar dat is het niet. Ik kan het iedere vrouw aanraden. In november is er een reis gepland naar Curaçao. Echt, ik wil kruipend wel mee. Mijn retraite heeft mij uit mijn zelfgecreëerde comfortzone gehaalde en terug geplaatst in de maatschappij. Hét omslagpunt in mijn leven van de afgelopen vijf jaar. Borstkankerpatiënten kunnen hun leed het beste met elkaar verwerken. Lotgenoten onderling. Ik zou deze vrouwen dan ook zeker aanraden om zich op te geven voor Curaçao.”

No comments
westontwerp“Borstkankerpatiënten kunnen hun leed het beste met elkaar verwerken”
read more

Curaçao blog 2

Een week is er voorbij en het lijkt alsof we hier al langer zijn met elkaar. De dagen zijn gevuld met rijke ervaringen. Tussendoor momenten van rust en tijd voor jezelf. Af en toe gaan we alleen op pad voor onze individuele behandelingen, waarbij we kunnen kiezen uit Reiki, een chakra behandeling met edelstenen, coaching en bioresonantie.
Aan de ontbijttafel trekken we allemaal een kaartje, waarop woorden als strength, forgiveness, abundance of beauty staan. Zo openen we de dag. Na onze avondmaal sluiten we af, nemen een moment de tijd om elkaar te vertellen hoe we de dag beleefd hebben. Niets zeggen mag ook. Er is ruimte en respect voor ieders behoeften om wel of juist niet te delen.
We zijn met een fijne groep vrouwen, hebben het goed met elkaar. De energie voelt hier als een uitdijende kring in het water. Dichtbij ons staan de vrouwen van het eiland, die ons begeleiden, behandelen en foto’s maken. Daaromheen weer andere vrouwen, lotgenoten hier op Curaçao, met wie we gewandeld en gegeten hebben. Dan zijn er de mensen die meedenken, voor ons koken, voor ons klaarstaan als dat nodig is. Het is de verbinding met elkaar, het gevoel van overvloed dat ons verblijf hier zo bijzonder maakt.
Verbinding is er ook met de natuur. Onze huisjes zijn omringd met allerlei soorten tropische bomen en planten. Leguanen zijn hier ook, maar ze luieren liever verscholen in de boom, dan dat ze zich aan ons laten zien. Dan is er de zee, die ons aan alle kanten omringd. Snorkelen is hier zo betoverend, dat je ongemerkt in een andere baai belandt, gewiegd door het zoute water en in de ban van scholen paars gestreepte visjes. Het voelt helend.
We hebben gezwommen met de dolfijnen. Ik zoek nog steeds naar woorden om mijn gevoel hierover beschrijven. Vreugde en ontroering is wat in me opkomt. Dankbaarheid voor het onvoorwaardelijk vertrouwen dat ik heb gekregen van dit bijzondere zeedier. Ze heet Chablita.
Lilian

No comments
westontwerpCuraçao blog 2
read more

de grote CURARE Verloting

Een van onze Clubleden deed ons een geweldig voorstel en zo werd de grote CURARE Verloting geboren!

Deze actie is geweldig doordat we hiermee geld kunnen inzamelen omdat niet iedereen het zich financieel kan veroorloven om deel te nemen aan onze retraites. De opbrengst komt volledig ten goede aan Stichting Curare waardoor ook minder draagkrachtige vrouwen de mogelijkheid krijgen om er even tussenuit te gaan.

Door een tientje over te maken ding je mee naar een geweldige HOOFDPRIJS:
Een weekend weg in B&B in The Middle of Nowhere! voor twee personen

De trekking is op 21 december.

Hoe doe je mee?
Door een tientje over te maken op rekening
NL86INGB 0008 0561 65 ten name van Stichting Curare. Vermeld op je overschrijving het woord VERLOTING en je naam. Meer tientjes overmaken kan natuurlijk ook. Met meerdere tientjes geef je niet alleen meer steun aan het goede doel, je vergroot ook je kans op een gratis weekendje weg, inclusief ontbijt.

Meedoen kan tot en met 20 december 2018. De trekking is op 21 december 2018, deze trekking zullen we live uitzenden via Facebook. Doe je mee?!

http://www.curare.nl/support/

No comments
westontwerpde grote CURARE Verloting
read more

Mogelijkheden; het verschil tussen kijken en zien

In Nederland heb je, als je ziek bent, recht op twee jaar uitkering door de ziektewet. Dat is best lang, bijvoorbeeld wanneer je een arm breekt. Dan ga je zes weken in het gips, daarna fysiotherapie en flink oefenen waarna je vast binnen die twee jaar weer aan het werk kan.
Maar die vlieger gaat niet op bij de diagnose borstkanker en de daaropvolgende behandelingen. Meestal neemt de fysieke behandeling één tot anderhalf jaar in beslag en dan heb je nog een half jaar om weer volledig aan het werk te gaan. Je hebt dan al twee jaar 30% van je inkomen moeten inleveren of nog meer wanneer je voor je diagnose als zelfstandige aan het werk was.
In dat half jaar probeer je alles wat je overkomen is te verwerken. Je doet een dappere poging om je aan te passen aan je verminderde inzetbaarheid en belastbaarheid terwijl je de – soms blijvende – bijwerkingen van de behandelingen een plek in je leven moet zien te geven. Lukt je dat niet binnen dat halve jaar dan kom je qua inkomen op bijstandsniveau of beland je in de WIA.

Zo komt het accent voor vrouwen die dit (hebben) ondergaan te liggen op de financiële kant van hun ziekte en niet op het genezingsproces dat nog lang doorgaat na de operaties, chemo’s en bestralingen. Veel vrouwen gaan hierdoor ver over hun grenzen heen en moeten na verloop van tijd alsnog het bijltje erbij neer gooien. Dan heet het opeens een burn-out, maar eigenlijk is er sprake van een te korte herstelperiode van de borstkanker-behandelingen en het alsnog aan moeten gaan van een uitgesteld trauma. De diagnose op zich veroorzaakt bij vrouwen een trauma, het gaat immers van het ene op het andere moment over jouw dood of jouw leven.
In Duitsland en Zwitserland is het anders geregeld. Daar gaan de vrouwen na de fysieke behandeling eerst een aantal weken naar een kuuroord. Hierdoor kunnen zij tot zichzelf komen. Er wordt meteen gestart met adequate vervolg-behandelingen zoals; oedeemtherapie, oncologische fysiotherapie, psychologische ondersteuning, etc.

Tijdens het aanbieden van de Curare-retraites komen wij veel reacties tegen van vrouwen die de diagnose borstkanker hebben gehad en niets liever willen dan meegaan op onze retraites, maar zij geven stuk voor stuk aan hier de middelen niet voor te hebben.
Zij willen meer dan wat ook opnieuw in hun eigen kracht gaan staan. Zij hebben het nodig om twee, drie of vier weken lang alleen met zichzelf te kunnen zijn om alles wat hen is overkomen te verwerken. Zij willen niets liever dan werken aan acceptatie van hun nieuwe levenssituatie. Door hun ervaringen van hun ziekte, maar zeker ook van hun herstel, met lotgenoten te kunnen delen weten zij dat ze hier niet alleen in staan en dat maakt sterk.

Borstkanker en de behandeling hiervan heeft veel gevolgen, onder andere: je seksuele beleving verandert net als je zelfbeeld; je moet wennen aan littekens of het missen van één en soms twee borsten, je bent beperkt in je bewegingsvrijheid door oedeemvorming, je bent vergeetachtig door het z.g. ‘chemobrein’, je zenuwen in handen en/of voeten zijn aangetast; je hebt polyneuropathie, je verliest tanden en/of nagels en je wenkbrauwen, je bent hondsmoe en hebt gewrichtsklachten. Dit alles maakt je onzeker en gestrest.

Het zou dus uitermate zinvol zijn om de ziekteperiode van twee jaar pas na de fysieke behandelingen van borstkanker in te laten gaan. De ervaring leert dat deze tijd nodig is om enigszins te herstellen. Het allerbelangrijkste is toch dat deze vrouwen die vaak ook moeders en echtgenotes zijn beter toegerust zijn en financieel ondersteund worden om te blijven functioneren in hun gezinnen en families.

Wij, van Stichting Curare, zijn dan ook van mening dat de zorgverzekeringen deze retraites op moeten nemen in het basispakket. Niet alleen voor borstkankerpatiënten maar voor alle kankerpatiënten. Dit zal onze maatschappij structureel en op de langere termijn veel kosten kunnen besparen. Kijken de zorgverzekeraars alleen naar wat de juiste ondersteuning kost of kiezen zij ervoor te zien wat het oplevert?

Het lijkt ons dat Duitsland en Zwitserland niet voor niets voor een dergelijke aanpak hebben gekozen.

2 comments
westontwerpMogelijkheden; het verschil tussen kijken en zien
read more

Wat kunnen we zeggen?

Hoe kunnen we omschrijven hoe het was?
Onze groep bestond al voor we bij het Curare-weekend binnen kwamen vallen. Tien vrouwen die eerder hoorden dat de borstkanker terug/er was, (deze keer) om nooit meer weg te gaan, tot de dood erop volgt. Ieder met ons eigen verhaal, onze eigen mooie dingen en onze eigen worsteling.
We hadden vooraf veel voorpret gehad en we hadden enorm veel zin in dit weekend. Onze verwachtingen waren best hoog …
Curare heeft ons weten te verrassen. Het weekend was bijzonder, liefdevol, vol met kleine cadeautjes, en met grote. Het programma was mooi opgebouwd, zorgvuldig en warm. Er was aandacht voor lichaam en geest, voor angst en geluk, voor boosheid en verdriet.
Dat het ‘maar’ een lang weekend was hinderde niet. Er zijn grote stappen gezet, ieder van ons is gezien en gehoord. Het respect voor elkaar is gegroeid. Net als de liefde voor de mensen om ons heen en voor onszelf.
Met veel plezier en dankbaarheid kijken we bijna verbaasd terug op een weekend dat meer bracht dan we durfden dromen.

Ellen Kooijmans

No comments
westontwerpWat kunnen we zeggen?
read more