My Blog

Twee weken op een retraite naar Curaçao, ja dat lijkt mij ook wel wat!

In verschillende variaties, maar ook met verschillende intonaties hoorde ik deze zin voorafgaand aan ons vertrek naar Curaçao.
Vandaag kijk ik naar de gezichten van de dappere reisgenoten die rondom mijn keukentafel zitten. Dapper, ja, want het is heel dapper om de keuze te maken dat je tijd nodig hebt voor jezelf. Het is dapper om met een groep vrouwen die vreemden voor je zijn in het diepe te springen en naar een eiland ver weg te gaan waar je nog nooit bent geweest.
Nu is het anders. We zijn geen vreemden meer voor elkaar omdat we met elkaar hebben gelachen, gehuild en gezwommen. En we hebben naar elkaar geluisterd, echt geluisterd.
Er is iets bijzonders ontstaan, een vertrouwd zijn met elkaar in veiligheid en openheid. Vriendschappen voor het leven.
We zitten dus aan mijn keukentafel om de Curare retraite op Curaçao te evalueren. Ik ben wat gespannen. Voldeed de retraite wel aan de verwachtingen? Hebben we zaken over het hoofd gezien? Maar bovenal; is de retraite geworden wat wij voor ogen hadden?
Iedereen krijgt ruim de tijd om zich uit te spreken en langzaam dringt het tot mij door; het is gelukt!
Het is niet een beetje gelukt, maar het heeft op een diep niveau doorgewerkt in ons allemaal.
Een van de vrouwen vertelt: ‘Op fysiek en emotioneel niveau was ik er slecht aan toe, ik had vaak suïcidale gedachten, mijn darmen werkten niet goed meer, ik had een steen op mijn maag liggen en mijn hartkloppingen beangstigden mij. Ik sliep al 2 jaar met mijn mobieltje naast mij zodat ik a la minute 112 kon bellen. Nu is het weg, ik voel mij weer levenslustig. Mijn zoon heeft het ook gemerkt.’ Ze kijkt stralend de groep rond.
Een andere vrouw spreekt zich ook uit. ‘Ik dacht voordat ik vertrok, “ach het is al 13 jaar geleden, ik heb het eigenlijk helemaal niet nodig”. Nu pas ben ik erachter gekomen hoe belangrijk het is om echt helemaal voor mezelf te kiezen en de diepte in te gaan om al die pijnpunten in mij te kunnen en mogen helen. En wat ben ik blij dat er voor 2 weken is gekozen, een kortere periode had voor mij niet opgeleverd wat ik nu wel heb bereikt.’
Dan neemt de volgende het woord. ‘Na Curaçao ben ik opengegaan. Ik spreek mij veel meer uit. Ik zat echt helemaal in mijzelf opgesloten, maar nu is het in mijn leven zoveel fijner. Wat een mooie vrouwen, wat is er fijn naar mij geluisterd en wat heb ik genoten van de zon, het heerlijke eten, al die lieve mensen die ons behandelingen gaven, de dolfijnen. Maar de muskieten vond ik toch echt wel een minpuntje!’ We barsten allemaal in lachen uit. 
Nadat iedereen aan het woord is geweest genieten we van een heerlijke lunch die door een van de vrijwilligsters van Curare voor ons is klaargemaakt.
‘s Avonds zit ik op de bank, moe en met een glimlach van oor tot oor. Ik ben er stil van. De retraites van Curare zijn blijkbaar zo enorm belangrijk. Hoe kan ik de juiste woorden vinden om de impact ervan over te brengen aan anderen? Hoe kan ik duidelijk maken dat Curare steun verdient? Hoe kunnen we er met elkaar voor zorgen dat de zorgverzekeringen en de werkgevers dit gaan vergoeden? Dat weet ik nu nog niet, maar wat ik wél weet is dat iedere vrouw die de diagnose borstkanker heeft gekregen onze Curare-retraite nodig heeft. Zij heeft er na alles wat dit met haar doet recht op!
Door vriend van Curare te worden kan je ons werk ondersteunen en daarmee vrouwen met de diagnose borstkanker (en hun gezinnen) helpen.

No comments
westontwerpTwee weken op een retraite naar Curaçao, ja dat lijkt mij ook wel wat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *